Nasıl bir yazı yazmalıyım, kendimi nasıl anlatmalıyım bilemiyorum…
İçimden geldiği gibi, ya da herkesin dediği gibi “alıngan ve kırılgan” olarak mı ifade etmeliyim kendimi yoksa
Yıl 1976 aylardan eylül, diye titiz özelliği olan bir burcun tarifi ile mi anlatmalıyım kendimi…
Ne olursa olsun başlamış bulundum artık yazıya..
Buraya kadar gelmiş ve okuyorsanı hakkımda merak ettiğiniz şeyler elbetteki hangi gün doğduğum ya da nerede doğduğum değildir herhalde…?
Ya da doğum günümü unutmayıp beni “iyi ki doğdun, iyi ki varsın” diyecek kadar sevindirebilecekseniz söyleyeyim bari
Yıllardan 1976, aylardan eylül dedim ya… ayın 4 ü ama 4-4 lük olamayacak bir hayatın başlangıcını yapmışım Malatya’nın kendimi bilmeye başladığım zamanlardan bu yazıyı yazana kadar sadece 2 defa gördüğüm ilçesi Pötürge’de. Ve o gün, orada bir güneş doğmuş 
üstüne de ben 
Yıllarca içinden ağlayacak bir karakterime rağmen yüzümün hüznü göstermediği ama asabiyeti ve stresimi daima olduğu gibi yansıtan bir ayna oluşundan sanki tam bir Başak burcu karakterine sahibim…
Kimine saçma gelecek bir yanım, kimine de merak edilecek bir özelliğim ile burçların insan karakterine etki ettiğine gönülden inanan biriyim. Hatta saçmaçıklama olarak Allah ayları güneşe göre değil! de “ay”a göre taksim ettiğine göre ayın insan karakterine ya da yaşadığı olaylara etkisinin elbette olmasını beklemeli insan diye düşünüyorum…
Her neyse babamın durduğu yerde durmayan tayinleri yüzünden öncelikle Reşadiye daha sonra ise kalecik mezralarında hayatın acı yönleri ile karşılaşmışım… Reşadiyede evlere su geldiğinde, kalecikte ise elektriğin evlere girdiği zamanlarda taşınmış ve o rahatlığı tatmamışım…
Birleşik sınıflarda başlamışım okumaya ve hatta o zamanlardan başlamışım şiirler ile aramı yapmaya…
Hayal meyal hatırlıyorum kendi kendime bir malatya türküsü tutturur, bunu allar pullar tüm sınıfa dinletmesini bilirdim..
Hatta bir gün çok güzel malatya malatya türküsü biliyor diye öğretmene söylemişlerdi de ben hayır mayır dememe rağmen ikna edemeyip başlamıştım kafamdan atmaya . Allahtan beni kimseye rezil etmemişti Mehmet hoca…
ilkokuldan hatırladığım elbette güzel anılarım var… Özellikle teyze oğlunun geldiği dönemler ile ilgili…
Ama hatırladığım en komik anım ; hayvanseverliğim ile ortaya çıkmış, tabi akılsızlığımda
Zavallı tavuk ve horozların gece karanlıktan korkmasın diye kümesine mum yakıp yerleştirdiğimi hatırlıyorum, sonra babamın yangın çıkmadan olayı farketmesini
Günler günleri kovalamış aylar ayları…
ve ilkokulu aşı günlerinden korkunç bir anı ile kapatmışım
Sonradan hatırladığım ve anlattıkça gülümsediğim, hipotansifliğin ilk kendisini gösterdiği zamanlar
Bayılmışım
Ama nasıl uyandığımı hatırlamıyorum
Hatırladığım en güzel şey baygınlık anlarında insanın yaşamdan daha güzel keyif aldığı
Keşke uyku ve yaşamak yerine baygın konumda tatsam hayatı
O keyfi yaşamış olmak değil elbette her aşı ve iğneden sonra bayılıyor olmam
Allahtan Uğur gibi sabrını benim sayemde maksimum seviyeye ulaştırmış bir arkadaşım var da %100 baygınlığım onun sayesinde son buldu…
Neyse bu konuyu fazla uzatmayalım depremi yaşamış biri olarak o günleri atlatırken bir kanepenin altında yağmurun sesinin güzelliğini ama havanın soğukluğunu iliğime kadar hissettiğimi şu an gibi hatırlıyorum.
BU HABERLER DİKKATİNİZİ ÇEKEBİLİR!
